De Olympische Spelen van Peking en de Olympische Spelen van Berlijn in 1936 - Gelijkenissen en verschillen (Deel 1)

23-04-2008 olympischespelen

De Britse krant Times en sommige Amerikaanse congresleden hebben de Olympische Spelen van Peking met de Olympische Spelen van Berlijn in 1936 vergeleken. Zoals te verwachten, bracht de vergelijking een direct protest van de Chinese Communistische Partij (CCP) teweeg. Maar wat de vergelijking betreft, laten we eens terugkijken naar wat er zich voordeed rond de Olympische Spelen van Berlijn.

In mei 1931 versloeg Berlijn Barcelona en won hiermee het recht om de elfde Olympische Spelen te houden. De nazi's waren nog niet aan de macht en Duitsland was een democratisch land. Duitsland won eerder al het recht om de Olympische Spelen te houden in 1916, maar de Eerste Wereldoorlog belette dit en de Spelen werden afgelast. Het recht aan Duitsland geven voor de Olympische Spelen in 1936, werd gezien als een compensatie. De CCP won in 2001 het recht om de Olympische Spelen in Peking te geven, enkel nadat het had beloofd de mensenrechten in China te verbeteren. De internationale gemeenschap hamerde op de mislukkingen van China's mensenrechten met als voorbeelden het Tiananmen Square bloedbad van 1989, en onder andere de vervolging van Falun Gong die zich nu afspeeld.

In 1933 kwamen de nazi's aan de macht. Hitler werd de leider van Duitsland. Hitler veranderde democratisch Duitsland al snel in een totalitaire staat. De politie arresteerde talrijke dissidenten en stuurde hen naar concentratiekampen zonder proces. Ondertussen voerde Hitler de rassenzuivering door en verkondigde de Arische superioriteit. Hij voerde een systematisch plan in om het Joodse ras uit te roeien. Zigeuners en homoseksuelen werden ook opgepakt en naar de doodskampen gestuurd.

Hitler zelf was niet erg geïnteresseerd in sport. Ondertussen was hij bang dat de internationale aandacht bij de Olympische Spelen de rassendiscriminatie zou kunnen blootstellen. Zo had Hitler nog een wrok tegenover de voormalige regering van Duitsland, omdat ze toestemde om de Olympische Spelen te houden. Maar zijn beruchte minister van propaganda, Paul Goebbels, overtuigde Hitler om de Olympische Spelen als propagandamiddel te gebruiken.

Pas dan werd Hitler enthousiast over de Olympische Spelen. Zijn regering investeerde 20 miljoen Mark (een reusachtige som) om de Olympische Spelen van Berlijn te ondersteunen. Hij gaf de opdracht tot het bouwen van een stadion waar honderdduizend mensen in konden. Hij wou van de Spelen in Berlijn een politieke extravagantie maken die alle vorige Olympische Spelen in schaal overschreden. Goebbels zei, "Het enige nut dat de Duitse sport heeft, is het karakter van de Duitse mensen te versterken." Waar hij hiernaar verwees, was natuurlijk het Duitse ras. In de sportaffiches van de nazi's werden de kunstenaars gevraagd om de lichamelijke kracht en de heldhaftige sterke punten van het Arische ras te tonen.

Het enthousiasme van de nazi's in het bevorderen van de Olympische Spelen bracht zelfs een technologische doorbraak op gebied van uitzenden teweeg. De nazi's zonden de Spelen live uit (de televisie bestond nog maar net in Duitsland), dus werden de Spelen een politiek gebeuren voor Hitler en de nazi's om hun politiek programma te promoten. Hun motto was,  "Publiciteit helpt ons de macht te grijpen,  publiciteit helpt ons de macht te consolideren en  publiciteit zal ons helpen de gehele wereld te krijgen." Er zijn veel gelijkenissen tussen de nazi's en de CCP op dit gebied. Beiden beheersen de kwaadaardige kunst van het misleiden via propaganda.

De anti-Joodse beweging van de nazi's begon de aandacht te trekken van  mensen overal ter wereld. Nadat Hitler aan de macht kwam in 1933, begonnen de mensen te discussiëren of de Olympische Spelen wel of niet ergens anders moesten doorgaan, en de roep om de Spelen van Berlijn te boycotten klonk luider en luider. Vele Joodse organisaties hielden demonstraties. In 1935 bracht Avery Brundage, voorzitter van het Internationale Olympische comité van de VS, een kort bezoek aan Berlijn onder het strenge toezicht van de nazi's. De nazi's vertelden hem herhaaldelijk dat de Olympische Spelen enkel en alleen een sportevenement was en niet gebruikt zou worden om politieke doeleinden te promoten. Brundage ging voor zover zelfs geloven dat wat hij gezien had het echte Duitsland was, en veranderde zo zijn oorspronkelijke gedacht om de Spelen te boycotten.

Toch waren er binnen de VS nog steeds grote meningsverschillen. Jeremiah Mahoney, voorzitter van de amateur atletiek unie van de Verenigde Staten, drong erop aan dat de ziel van de Olympische Spelen geschonden werd door het rassenonderscheid dat de nazi's maakten.  Brundage geloofde erin dat  "politiek en sport niet vermengd mogen geraken."  Dit weerklinkt, woord voor woord, als echo's in het hedendaagse Peking en wordt uitgeschreeuwd door de partij in het Mandarijns. Naar de buitenwereld toe beschuldigen zij de protestanten ervan politiek met de Spelen te vermengen. Binnen China echter, heeft de CCP de Spelen gebruikt als "politieke taak nummer één."

Mahoney wilde niet dat de atleten van de VS betrokken geraakten bij de "argumenten tussen Joden en nazi's." Ernest Lee Jahncke, lid van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) in de VS, werd ontslagen bij de IOC vanwege zijn bezwaren tegen de Olympische Spelen van Berlijn. Zo werd hij het enige IOC lid dat ooit ontslagen werd in een geschiedenis van meer dan honderd jaar. De vacature die hij creëerde, werd ingevuld door Brundage. Uiteindelijk nam de VS deel aan de Olympische Spelen van Berlijn en president Roosevelt woonde de ceremonies bij. De houding van de VS tegenover de Olympische Spelen van Berlijn had een grote invloed op andere landen. Na de aankondigingen van de VS dat zij zouden deelnemen, namen andere landen ook deel aan de Spelen. Er was een totaal van negenenveertig landen die aan deze Olympische Spelen hadden deelgenomen. In hoeveelheid en grote, hadden ze al hun voorgangers overschreden, het was ongekend.

Op 1 augustus was Hitler gastheer van de openingsceremonies.  De Olympische Spelen van Berlijn begonnen met de traditie van het Olympische fakkelloop (voorheen werd de Olympische vlam naar de plaats van de Spelen in Griekenland gebracht, maar er was geen fakkelloop). Meer dan drieduizend mensen losten de fakkel eenentwintig dagen af.  Op de dag van de ceremonie, toen de toorts naar Hitler werd gebracht, was het alsof de wereld het etnische reinigen had vergeten, dat plaatsvond onder hun neuzen. De propaganda van de nazi's had de fakkelloop als een bezetene gepromoot. Hitler's officiële propaganda-filmmaker Leni Riefenstahl produceerde een lange  documentairefilm "Olympia" genaamd, die verder nog meer onverdiend prestige bracht aan Hitler en zijn Spelen. Hitler's bedrieglijke propaganda was zeer succesvol. Duitsland won de meeste gouden medailles. Hitler en de nazi's stonden in het middelpunt van de belangstelling.

In augustus 1936 was Berlijn versierd en er waren overal Olympische banners en nazi-symbolen. Wat de meeste toeristen niet wisten was dat alle anti-Joodse slogans net verwijderd waren, en na de Spelen al snel weer opgehangen zouden worden. De toeristen konden niet weten dat de zigeuners verdreven waren uit het gebied van de binnenstad tijdens een "stadszuivering", georganiseerd door het ministerie van interne zaken. Zij werden vastgehouden in een tijdelijk concentratiekamp gelegen in de voorsteden. De toeristen konden ook niet weten dat Goebbels en het ministerie van propaganda een groot aantal opdrachten hadden laten uitvoeren waardoor de media, die verslagen schreef over het gebeuren rond de Spelen, strikt zou worden begeleid zodat de wereld geen tekens kon zien van de misdaden tegen de mensheid die de nazi's pleegden.

(wordt vervolgd)

door He Yuancun
Bron: http://www.clearwisdom.net/emh/articles/2008/4/12/96385.html

ONDERNEEM ACTIE

In Focus

Voor meer informatie neem contact op met
het Falun Dafa Informatiecentrum

+31 (0)6-46767319 (Peter Houben)
of via het contact formular