Hoe het Wanjia Dwangarbeidskamp ons Vervolgt

19-09-2007 women

In 2002, toen ik naar Peking ging om beroep aan te tekenen voor gerechtigheid voor Dafa, werd ik gearresteerd door de boosaardige misdadigers van de Chinese communistische partij. Later werd ik veroordeeld tot drie jaar werkkamp. De brutale mishandelingen die ik doorstond van de verdorven cipiers in het beruchte Wanjia dwangarbeidskamp in de stad Harbin, zijn te talrijk om op te noemen.

Op 16 maart 2002 namen mijn dochter en ik de trein naar Peking. Nadat we arriveerden op het Plein van de Hemelse Vrede, riepen we luidop terwijl we wandelden: "Falun Dafa is goed! Herstel de reputatie van Dafa! Herstel de reputatie van onze leraar!" Een groepje agenten trokken ons naar een busje terwijl ze ons rake klappen gaven. We trachtten te ontsnappen, maar ze duwden ons in een busje en bleven ons slaan. Mijn hoofd zwol op. Toen we hen de feiten over Falun Dafa wilden vertellen, bedekten ze mijn mond en sloegen ze op mijn borst. Ze verrokken mijn armen and sneden in mijn handen. Mijn kledij was her en der gescheurd (ik bewaar nog steeds de jas die ik toen aanhad). Ze sleurden ons naar het politiekantoor van Qianmen en sloten ons op in een kleine cel. Later werden we overgeplaatst naar het plaatselijke verbindingskantoor van de overheid in Peking. Na drie dagen konden we naar huis gaan. De status van modelarbeider die mijn dochter al 12 jaar had, werd ingetrokken. Ze werd ook beboet en stond op haar werk onder observatie. Mijn eigendom werd in beslag genomen, ik kreeg een boete van 10.000 ¥\[1], en drie maanden van mijn salaris werden geconfisqueerd. Uiteindelijk werd ik voor drie jaar naar het Wanjia dwangarbeidskamp gestuurd.

In het Wanjia dwangarbeidskamp werd ik gruwelijk mishandeld. De volgende incidenten blijven mij het meest bij.

In juli 2002, toen de beoefenaars in het midden van de nacht opstonden om te mediteren, stormde cipier Wang Jiang naar binnen, greep een borstel en sloeg er ons mee. Hij duwde de borstel ook in het toilet om er ons mee te slaan.

Op 3 april 2003 hadden de cipiers in het kamp een kwaadaardige doctrine verzonnen bestaande uit 40 items, en ze trachten beoefenaars te dwingen ze te lezen en te memoriseren. Indien een beoefenaar weigerde, zou hij worden gemarteld. Meer dan een dozijn beoefenaars weigerden het te lezen. Cipier Fu Mian werd razend en dwong beoefenaars te hurken tegen de muur. De bewakers schokten de beoefenaars met elektrische knuppels en martelden hen verder met de "ijzeren stoel\[2]", de isoleercel, enzovoort. Ik verloor het bewustzijn en viel op de grond. Een week lang was ik maar half bij bewustzijn.

De cipiers dwongen me nog steeds om slavenarbeid te verrichten om hun project van 140.000 ¥ aan te vullen. We deden werk zoals het maken van papieren voorwerpen, medicijndoosjes aan elkaar lijmen, papieren zakken lijmen, tandenstokers verpakken, vlas spinnen, touw weven, autokussentjes naaien, zetelbekleding voor auto's naaien, kledij herstellen, pompoenzaden sorteren, en pantoffels maken voor export naar Japan en Zuid-Korea. We werkten van vijf uur in de ochtend tot negen of tien uur 's avonds. Soms werkten we door tot één of twee uur 's nachts, om de volgende dag op hetzelfde uur te beginnen. Indien we inspectie kregen van hogerhand, werd ons bevolen te zeggen dat we slechts 6 uur per dag werkten. Wanneer ik niet meer kon, schreeuwden oversten Zhang Bo en Zhang Aihui luidop: "Als je niet werkt, zullen we je dochter vijf yuan per dag laten ophoesten! We zitten in een team dat het kamp 140.000¥ per jaar moet opbrengen. Als jij niet werkt, hoe willen we dat dan halen? Je kent je status en je weet wat voor soort plaats dit is. Hoe kan je niet werken in een dwangarbeidskamp?" Ik werd gedwongen iedere dag op een piepklein stoeltje te zitten om heel fijne draad te weven.

Op een dag begonnen alle beoefenaars die gevangen zaten in het zevende team met een hongerstaking om te protesteren tegen de vervolging. Cipier Zhang Bo vroeg haar baas om cipiers van de mannenafdeling naar de vrouwenafdeling te zenden om de vervolging door te voeren. Hier volgen de details van hoe verscheidene beoefenaars werden gemarteld.

Mevr. He Miao van Bayan, Heilongjiang, was 31 jaar oud. Ze protesteerde tegen de vervolging en hield haar hongerstaking meer dan 150 dagen lang vol . Omdat ze weigerde het gevangenisuniform te dragen en een gevangenisnummer, werd ze geschokt met elektrische knuppels en op de "ijzeren stoel" vastgebonden door Li Suo en Sun Qing. Ze werd geslagen tot ze ernstig bloedde.

Mevr. Ding Xueping van Yilan, Heilongjiang, was 39 jaar oud. Omdat ze zich verzette en weigerde Dafa te belasteren, werd ze in de isoleercel geworpen. Men hing haar op aan haar handen die samengebonden waren achter haar rug, waardoor haar beide armen en handen blauw uitsloegen en pijnlijk en gevoelloos werden.

Mevr. Zhou Lei van Harbin was 53 jaar oud. Omdat ze betrapt werd op het lezen van Dafa teksten, werd ze gruwelijk gemarteld door cipier Fu Min met "vijf paarden die het lichaam uiteen trekken."\[3] Wanneer men haar losmaakte was ze lam. Ze kon zelfs niet meer alleen naar het toilet gaan.

Mevr. Liu Xiumao was van het Nangang District in Harbin. Ze was 64 jaar oud. De cipiers betrapten haar met Dafa teksten. Ze werd een hele week lang gedwongen te hurken, te staan en te zitten op de "ijzeren stoel". Op de koudste winterdagen, openden ze het raam tot ze onderkoeld was.

Mevr. Lu Fengxia, 53 jaar, werd gedwongen pantoffels te maken. Ze kreeg uiteindelijk migraine en kon niet meer zien. Ze kon niet meer voor zichzelf zorgen, maar voor de autoriteiten haar lieten gaan, persten ze verschillende duizenden yuan af van haar dochter.

Mevr. Chen Huiyi was afkomstig uit Harbin in het Daowai District, . Ze was 57 jaar oud. Ze ontwikkelde ernstige diabetes. De huid onder haar knie werd blauw en zwart en begon te etteren. De ambtenaren van het kamp persten haar 3000 ¥ af voor haar vrijlating.

bron: http://www.clearharmony.net/articles/200709/41199.html


\[1] "Yuan" (symbool ¥)  is de Chinese munteenheid; Het gemiddelde maandinkomen van een arbeider in China bedraagt 500¥.

\[2] De ijzeren stoel: de gevangene wordt op deze stoel vastgebonden aan handen, armen, enkels en benen voor een lange tijd. Zie illustratie: http://www.clearwisdom.net/emh/articles/2002/1/9/17577.html

\[3]  "vijf paarden die het lichaam uiteen trekken:" de gevangene wordt geboeid aan handen en voeten, waarna de beulen aan de boeien trekken, soms met spierscheuringen of ontwrichte ledenmaten tot gevolg.

 

ONDERNEEM ACTIE

In Focus

Voor meer informatie neem contact op met
het Falun Dafa Informatiecentrum

+31 (0)6-46767319 (Peter Houben)
of via het contact formular