Mevr. Cong Peishan (87 jaar) en Mevr. Li Xianghong (63 jaar). Na jaren van gevangenschap en vervolging vanwege het beoefenen van Falun Gong, zijn beide vrouwen feitelijk zonder inkomen achtergelaten.
Beiden brachten jaren door in Chinese gevangenissen en detentiefaciliteiten. Beiden verloren hun middelen van bestaan, pensioenrechten en gezinsstabiliteit als gevolg van de campagne van de Chinese Communistische Partij (CCP) tegen de spirituele praktijk. Hun zaken, respectievelijk afkomstig uit Tianjin en Xinjiang, illustreren hoe de vervolging van Falun Gong-beoefenaars vaak nog lang na hun vrijlating uit hechtenis doorgaat — via financiële bestraffing, sociale marginalisering en aanhoudende politieke dwang.
Gevangengezet op 82-jarige leeftijd, weduwe, nu berooid
Vóór 1999 was Cong Peishan een gepensioneerde die in het Nankai-district in Tianjin woonde. Ze begon in 1995 op 56-jarige leeftijd met het beoefenen van Falun Gong, na jarenlang te hebben geleden aan ernstige atrofische gastritis die niet met medicijnen kon worden verholpen. Ze zei later dat haar toestand aanzienlijk verbeterde nadat ze met de Falun Gong begon, en herinnerde zich dat ze zich lichamelijk opgelucht en mentaal positief voelde.
Nadat de CCP in 1999 haar landelijke campagne tegen Falun Gong lanceerde, veranderden haar omstandigheden drastisch. Vanaf 1999 werd Cong meerdere keren gearresteerd omdat ze weigerde afstand te doen van haar geloof. In december 2000 veroordeelde de rechtbank van het Nankai-district haar tot vier jaar gevangenisstraf. Ze zat haar straf uit en bleef na haar vrijlating de praktijk beoefenen.
In maart 2021, op 82-jarige leeftijd, werd ze opnieuw gearresteerd — ditmaal nadat ze weigerde een schriftelijke verklaring te ondertekenen om te stoppen met Falun Gong, geëist door de adjunct-directeur van een lokaal politiebureau, een man genaamd Ren Yu, destijds 30 jaar oud. "Ik zorg dat de rechtbank je veroordeelt," zou Ren tegen haar hebben gezegd. "Ik zorg dat je werkgever je ontslaat — zelfs gepensioneerden kunnen worden ontslagen."
Maanden later voerden de autoriteiten dit uit. Na zes maanden in een detentiecentrum werd Cong op 30 september 2021 door de rechtbank van het Nankai-district veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf en overgebracht naar Afdeling Vijf van de Vrouwengevangenis van Tianjin. Volgens Minghui.org werd ze vervolgens onderworpen aan langdurig misbruik met het doel haar onder druk te zetten afstand te doen van haar geloof. Afdelingshoofd Sun Wei en teamcaptain Zheng Yijun onderwierpen Cong aan aanhoudende mishandeling om haar te dwingen haar geloof op te geven. Gedurende twee weken werd haar het recht ontzegd om zich te wassen of het toilet te gebruiken, waardoor haar kleding vervuilde. Haar natte, gevoerde broek droogde gedurende enkele dagen in de winterkou — terwijl bewakers ramen openden om de kou te verergeren. Hoewel de gevangenisregels gevangenen ouder dan 60 jaar vrijstelden van nachtdienst, dwongen bewakers de 80-jarige om vierenhalf uur achter elkaar op wacht te staan, waarbij ze meerdere keren bijna instortte. Ze werd ook gedwongen medicijnen in te nemen die ze later omschreef als schadelijk voor het zenuwstelsel. Vóór haar vrijlating dwongen bewakers haar een verklaring te ondertekenen waarin stond dat ze geen misbruik had ervaren.
Cong werd vrijgelaten in maart 2024. Ze ontdekte toen dat de economische vervolging van de CCP haar naar buiten was gevolgd. Haar maandelijkse pensioen van 8.000 yuan — geld dat ze tijdens een werkzaam leven had opgebouwd — werd stopgezet op grond van het feit dat ze Falun Gong beoefent. Het lokale socialezekerheidsbureau bood haar in plaats daarvan 693 yuan per maand aan levensonderhoud bij wijze van bijstand, op voorwaarde dat ze een verklaring zou ondertekenen om te stoppen met de praktijk. Ze weigerde. De 693 yuan werd vervolgens ook ingehouden.
Tijdens haar gevangenschap was haar echtgenoot overleden. Gevangenisbewakers vertelden haar dit niet. Ze hoorde het pas na haar vrijlating.
Cong Peishan is nu 87, leeft alleen, zonder inkomen en zonder steun. Ze blijft zich uitspreken over wat haar is aangedaan.
Twee gevangenisstraffen, pensioen uitgewist
Li Xianghong was docent aan het toenmalige Xinjiang Institute of Technology toen ze in 1997 begon met het beoefenen van Falun Gong. Ze leed al jaren aan de ziekte van Ménière; nadat ze met de praktijk begon, verdwenen haar symptomen. Volgens alle getuigenissen was ze een nauwgezette en alom gerespecteerde docent.
Toen de vervolging in 1999 begon, reisde Li naar Peking om een verzoekschrift in te dienen de vervolging te stoppen. In oktober van dat jaar ontvoerden agenten van het "610-bureau" van Xinjiang — het buitenwettelijke orgaan dat specifiek is opgericht om toezicht te houden op de onderdrukking van Falun Gong — haar en sloten haar gedurende twee maanden op in het Ziekenhuis Nr. 4 van Urumqi, een psychiatrische instelling. Ze werd vastgehouden samen met mannelijke patiënten op gemengde afdelingen en werd gedwongen geïnjecteerd met niet-geïdentificeerde psychiatrische medicatie.
In augustus 2000 werd ze opnieuw gearresteerd voor het verspreiden van Falun Gong-materiaal en ze werd acht tot negen maanden vastgehouden in het Liudaowan-detentiecentrum. Tijdens die detentie ging ze uit protest in hongerstaking. Bewakers voedden haar gedwongen door slangen via haar neus in te brengen — die vaak per ongeluk in haar luchtpijp in plaats van haar slokdarm werden ingebracht — wat leidde tot een longinfectie, aanhoudende hoge koorts en een kritieke verslechtering van haar toestand. Een rechter kwam na meer dan veertig dagen hongerstaking naar haar cel en kondigde een straf van drie jaar aan die zij buiten de gevangenis mocht uitzitten. Toen de rechter vroeg of ze zou stoppen met Falun Gong, zei ze nee.
Ze ging in beroep. Het beroep werd afgewezen. Ze werd officieel overgedragen aan de hoede van haar ouders.
In maart 2002 werd ze voor een derde keer gearresteerd en veroordeeld tot elf jaar. Vanaf februari 2004 werd ze vastgehouden in de Vrouwengevangenis van Xinjiang (ook bekend als de Tweede Gevangenis van Xinjiang), waar ze werd blootgesteld aan zware mishandeling, slaapdeprivatie en 24-uurs gedwongen sessies van ideologische indoctrinatie. Van maart 2007 tot begin 2008 werd ze vastgehouden in een isoleercel — ongeveer 2,5 meter lang en minder dan 1,6 meter breed, afgesloten van licht — vastgeketend aan een ring in de vloer, dagen achtereen onmogelijk om te bewegen, terwijl opnames die Falun Gong veroordeelden in een zich constante herhalende loop werden afgespeeld. De meeste mensen, volgens verslagen uit de instelling, lijden binnen twee weken aan lichamelijke achteruitgang en mentale desoriëntatie. Li hield het bijna een jaar vol. Ze werd uiteindelijk vrijgelaten op medisch proefverlof nadat ze terugkerende hartklachten ontwikkelde.
De economische gevolgen van de vervolging ontvouwden zich parallel aan de fysieke mishandeling. Na haar eerste veroordeling in 2001 ontsloeg het Xinjiang Institute of Technology haar, waardoor zestien jaar aan dienstverband en haar opgebouwde pensioenbijdragen volledig werden uitgewist — volledig gereduceerd tot nul. Datzelfde jaar vroeg haar echtgenoot, die de druk niet kon weerstaan, echtscheiding aan en nam hun kind en alle gezinsbezittingen mee. Li bleef met bijna niets achter. De ongeveer 4.000 yuan die ze nog overhad, werd door de politie in beslag genomen.
Aanvullende berichtgeving over haar economische ontberingen werd gepubliceerd door Weiquanwang, een website die basisverslagen van mensenrechtenschendingen in China verzamelt. In 2021 werd ze opgenomen in het ziekenhuis voor radiotherapie tegen kanker en een hartoperatie. Zonder openbare medische dekking — een ander gevolg van her ontslag — droeg haar familie tienduizenden yuan aan medische kosten.
Li Xianghong is nu 63, de pensioengerechtigde leeftijd voorbij, zonder pensioen en zonder inkomen. Ze leeft alleen.
Een bewust beleid
Wat Cong Peishan en Li Xianghong is overkomen staat niet op zichzelf. Mensenrechtenorganisaties en het Falun Dafa Informatiecentrum documenteren al jaren dat beoefenaars worden gestraft met gevangenschap, het stopzetten van pensioenen, ontslag en het intrekken van sociale voorzieningen. Dit gebeurt als onderdeel van de bredere campagne van de Chinese Communistische Partij om de spirituele praktijk uit te roeien.
Bij beide vrouwen stopte de vervolging niet na hun vrijlating uit hechtenis. De economische gevolgen werden juist ernstiger naarmate ze ouder werden. Na jaren van gevangenschap en misbruik bleven beide vrouwen achter zonder stabiel inkomen of pensioenzekerheid, ondanks dat ze decennia hadden gewerkt en pensioen hadden opgebouwd. De ene verloor haar echtgenoot tijdens haar detentie. De andere verloor haar huwelijk, carrière, medische voorzieningen en financiële onafhankelijkheid.
Hun ervaringen leggen ook bredere problemen bloot over de behandeling van oudere gewetensgevangenen in China en de inzet van economische dwang als middel voor religieuze onderdrukking. Door pensioenen of basistoelagen voor levensonderhoud pas uit te keren als er een verklaring wordt ondertekend waarin men afstand doet van het geloof, dwingen de autoriteiten oudere beoefenaars feitelijk te kiezen tussen hun overtuiging en hun overleving.
Nu de Chinese bevolking vergrijst, trekken dit soort zaken steeds meer de aandacht. Ze tonen de langetermijnkosten voor de mens achter de vervolgingscampagne die in 1999 tegen Falun Gong werd gestart. Dit uit zich niet alleen in gevangenissen en detentiecentra, maar ook in het kapotmaken van middelen van bestaan, gezinnen en sociale vangnetten, lang nadat de officiële straffen zijn uitgezeten.
